این دوتا

از وقتی که برای خودمون یه خونه مجازی ساختیم، با وبلاگ های زیادی آشنا شدم... خیلی ها بعد از یه مدتی خداحافظی کردن و رفتن... اون وقتا پیش خودم که میگفتم، یه روزی هم بالاخره نوبت منم میرسه... بالاخره هر چیزی هیچ وقت همیشگی نیست... اما جالب این بود که، تو آستانه فصل خزان و زود تر از ریختن و زرد شدن برگا زمان خداحافظی من شد... هر چند ساختن این وبلاگ اوایل شاید بیشتر برامون به یک شوخی نزدیک بود، اما بعد ها بخشی از زندگیم شد... باعث شد با خیلی چیزا آشنا بشم، دوستای خیلی خوبی پیدا کنم و هر چیزی که نمیشه بهش نمره منفی داد... اما در هر صورت هر چیزی نقطه ی پایانی داره... اول از همه از سهیل عزیز تشکر میکنم که اگه نبود این 2تایی هم وجود نداشت... و بعد از همه ی شما دوستای عزیز که اگه نبودین باز هم این وبلاگ نبود... از کسی اسم نمیارم، که کسی از قلم نیوفته... ازین که این مدت همیشه با ما بودین و همیشه معرفت خودتونو به ما ثابت کردین بی نهایت ممنونم و امیدوارم همه شما به اون چیزی که میخواین برسین، و یا حکمت الهی زودتر براتون معنی بشه...

به عنوان حرف آخر، حرفای زیادی برای گفتن بود، اما شاید با طفره رفتن از یه خداحافظی تلخ و بنا به سنت همیشگی، این آخرین پستمو کوتاه میکنم که حوصله خوندنش باشه... آخرین دلنوشته، با بوی پاییز: