این دوتا

بارها شده که آدم تو زندگیش،آرزوی مرگ داشته باشه،آرزو می کرد حتی به دنیا نمی اومد و زندگی رو با یه دید نیهلیسمانه نگاه می کنه....نمی دونم...شاید باید گول بزرگ ترین فریب زندگی رو بخوریم . راه بریم و مدام زیر لب زمزه کنیم:((مکتوب))...اما...
هیچ کس نیست که تو این دنیا از چیزی رنج نبره
کمبودی نداشته باشه...شاید رنج خیلی ها که ناامیدن از بقیه که امیدوارن حتی کمتر باشه....
پس همه چی بستگی به خودمون داره باید دید در مقابل این کمبودا کم میاریم یا نه...؟؟؟؟؟
خیلی از ماها با خاطرات گذشته زندگی می کنیم،غافل ازینکه لذت حال و امید به آینده رو از دست میدیم....
خیلی ها رفتار کنونی خودمونو قبول داریم اما آیا اگه بدونیم 1روز به زندگیمون بیشتر نمونده باز هم به همین رفتار ادامه میدیم؟
.
.
.
.
.
.
تموم این چیزا که میگم قصه اس...برای خودم...کوچیکتر از اونم که بخوام کسیو نصیحت کنم...برای من تو زندگیم...اتفاقات زیادی افتاده،آرزو های زیادی داشتم،خوب....به هیچ کدومشون نرسیدم،اما بازهم امیدمو به زندگی از دست ندادم،پوچ فکر نکردم،آرزوی مرگ نکردم،حتی از کسی هم کینه ای به دل نگرفتم......اینکه بگم شکست خوردم یا پیروز شدمو همه رو به گذر زمان سپردم...
شاید تموم این اتفاقا برای این پیش میاد که ما به خودمون بیایم؟؟؟؟؟؟!!!!!!!
اما فقط امیدوارم تو زندگی ما و حتی همه اونایی که زندگی رو برامون جهنم می کنن هیچ وقت برای هیچ کاری دیر نشه......